Er det berre meg….eller er det alt for mange krimbøker som har ein middelaldrande, meir eller mindre deprimert, meir eller mindre alkoholisert middelaldrande mann med eit traurig eller ikkje-eksisterande familieliv som hovudperson?
Eg les ikkje så veldig mykje krim, så det kan vere eg er heilt på jordet, men sånn utan vidare kjem eg iallfall på:
Arnaldur Indridason (Har nett lest og likt Myren med Erlendur Sveinsson som hovudperson)
Karin Fossum og hennar Konrad Sejer
Gunnar Staalesen m/Varg Veum
Jo Nesbø m/Harry Hole
Jan Mehlum m/Svend Foyn
Henning Mankell m/Kurt Wallander (som han tydeligvis er lei nok av til å gje Alzheimer i siste boka)
P.D.James m/Adam Dalgliesh
Elizabeth George m/Thomas Lynley
Ian Rankin m/John Rebus
Val McDermid m/Tony Hill (i rettferdighetens namn så har ho jo også med Carol Jordan)
…og sikkert mange fleire. T.d. les Kristin akkurat no “Svart som ravnen” av Ann Cleeves med handling frå Shetland og (OVERRASKELSE!) ein middelaldrande småtrist mannleg etterforskar i hovudrollen.
Ein av mine favorittforfattarar er Neil Gaiman, og no skal eg akkurat begynne på The Graveyard Book. Her er ein liten smakebit av boka
“The noise got louder – a scuttling sort of a scuffling noise, and while Nick Farthing had no idea what it was, he was utterly, completely certain that whatever it would turn out to be would be the most scary terrible thing he had ever – would ever – encounter…
He woke up screaming.” (s. 196 i mi utgåve)
Katten vår, den nygredde og gretne frå forrige post, blir som sagt av og til utsett for litt pelsstell. Dette er ingen populær aktivitet og blir gjennomført under intense protestar – høglytt remjing og biting av kammen. Som katteeigarar flest har vi måtte investere i litt utstyr til den innebuande pelsballen. Heimen er altså utstyrt med kam, antistatisk spray (når du kan sjå gnistane så trengs slikt), matskåler, klatrestativ, reisebur og kattedo. Vi har også ei av verdas dyraste kattesenger i form av hjørneseksjonen til sofaen frå Ekornes, så eg har til no klart å stå imot alle dei søte kattesengene eg har sett rundt omkring.
Men så oppdagar eg også stadig vekk at det er ting vi ikkje har. I dag hadde dyrebutikken på Laksevåg eit stort skilt om at ein no kunne kjøpe stellebord hjå dei. Stellebord? Hm, kanskje det? Muligens ville då kjemmefrekvensen for vår katt komme opp frå rundt ein gong kvar fjortande dag til ein gong i veka. Sidan han er ein persar (Himalayan) som etter ekspertar si meining bør kjemmast kvar einaste dag så trengs det å gjerast noko med den frekvensen. Men, vil vi ha ein ting til i heimen som tar plass og kan ikkje over 1400 kroner brukast på noko meir nødvendig, eller iallfall noko som er gøyare? Krakken og fanget mitt har fungert godt nok som stellebord i snart 14 år (Shevek er 14 år og ei veke idag!), så det får halde ei stund til. Det blei ingen tur innom dyrebutikken.
Vel heime så ville likevel ikkje tanken på stellebordet heilt sleppe taket. Eg måtte altså på nettet og sjå korleis dette såg ut, berre for å stille forvetenskapen. Og eg må berre sei det, kattestelleborda eg fann levde ikkje på nokon måte opp til forventningane. Eg såg for meg eit praktisk og grådig søtt bord med oppbevaringsplass til alt ein trong av kammar, sprayar og anna kattestellsutstyr, litt som eit babystellebord men med ei litt meir fast og solid overflate. Borda eg fann hadde solid nok bordflate, men dei er ikkje søte og har ingen oppbevaringsplass for alt stelleutstyret. Det kan sikkert kjøpast nokre greier som ekstrautstyr, men for meg var det ein slik nedtur at det nok aldri blir noko kjøping av stellebord til pusen vår.
Alle som kjenner meg veit at eg klagar dersom snøen kjem før vetlejulafta og klagar dersom den ligg lenger enn andre nyttårsdag. Så denne vinteren har eg klaga ein del. Og i dag snødde det igjen.
Sidan eg avspaserte frå jobb i dag så slapp eg heldigvis å sjå dagens snøfall, då eg stod opp var varmegradene på plass og eg kunne heller sjå på snøsmeltinga som gjorde at det dryppa vatn frå altanen i etasjen over. Det er også fekk sett var alle bilane som sleit med å komme opp bakken nedanfor huset. Kombinasjonen av snøfall i morgontimane og varmegrader gjorde det tydeligvis sleipt og godt.
Uansett, med den ivrige dryppinga av vatnet utanfor fekk eg skikkeleg vårfølelse medan eg rusla rundt og gjorde opp for nokre veker med slapp husmoraktivitet. Så no er plasten som stod på kjøkkenbenken putta i plastretursekken, papiret som hadde samla seg i haugar er i papircontainaren utanfor huset, pantegodset ligg i posar framfor inngangsdøra slik at vi skal hugse å ta det med i morgon, kjøkkenbenken er tørka av, katten er nygreidd og golvet er støvsuga. Litt klesvask har det også blitt.
Elles så likar eg stratosreklamen og den kule kua. Det igrunnen grådig synd at eg ikkje er like glad Stratos sjokolade som eg er i reklamen for den. Mjelkesjokoladekyrne er ikkje fullt så kule, men ganske søte. Kva er det forresten med dette landet som gjer at vi vi brukar kyr i sjokoladereklamen?
Er det berre meg….eller er det alt for mange krimbøker som har ein middelaldrande, meir eller mindre deprimert, meir eller mindre alkoholisert middelaldrande mann med eit traurig eller ikkje-eksisterande familieliv som hovudperson?
